 Rodzice Pawła zadecydowali, że spędzi rok zagranicą żeby nauczyć się dobrze języka i przygotować do matury. Po roku mieszkania z rodziną niekatolicką wrócił do domu.
Pewnego dnia po powrocie rozmawiali z kolegami w szkole i telewizji. Jeden z nich powiedział, że puszczają tak wiele niemoralnych programów, że czasami naprawdę nie ma co oglądać. „Nawet niektórych reklam nie da się oglądać” narzekał.
Paweł zaoponował gwałtownie. Zarzucił koledze, że ten ma obsesję grzechu i wszędzie widzi zło; że rodzice wychowali go w moralności, która potępia samą rozrywkę i zabawę: wszystko co się ludziom podoba od razu staje się złe. Dodał, że co innego jest łamać prawa innych ludzi i szkodzić im, a co innego korzystać z życia i cieszyć się nim. „Jeśli nie wyrządzasz nikomu szkody, nie robisz nic złego. Ci, którzy wywołują w człowieku poczucie winy za każdym razem gdy chce on tylko przeżyć odrobinę radości, to właśnie ci krzywdzą innych! To dopiero nietolerancja, prostactwo i umysłowe ograniczenie”.
„Żeby należycie coś ocenić, trzeba najpierw to poznać. Nie będę pytał Boga o zdanie za każdym razem, kiedy włączam telewizor i oglądam programy, które mi się podobają – wykrzykiwał Paweł. „Podobno Bóg jest dobry i miłosierny, jak więc mógłby odbierać człowiekowi jego radości. Przecież nie pośle mnie do piekła za oglądanie telewizji. I nie mów mi, że Kościół każe to czy tamto, bo rozmawiałem kiedyś z jednym księdzem, i on powiedział, że myśli nieczyste trochę sprzyjają egoizmowi, to prawda, ale tak naprawdę nie szkodzą poważnie, i trzeba się nimi tak przejmować. Przecież to nie to samo myśleć o czymś i to zrobić. Dla Ciebie chyba nawet to co ci się śni może stać się grzechem ciężkim”.
Zadzwonił dzwonek i trzeba było wracać do klasy. Jeden z przyjaciół Pawła, Marek, zamyślił się. Z jednej strony argumenty Pawła wydawały się pociągające, ale z drugiej strony, po roku nieobecności, Paweł wyraźnie się zmienił. Często reagował nerwowo, zrobił się trochę zarozumiały i wyraźnie gorzej się uczył. No i przede wszystkim, był o wiele bardziej skupiony na sobie. Zdawało się, że nie zwraca uwagi na innych. Marek zdał sobie sprawę, że ich przyjaźń powoli słabła.
PYTANIA
Czy grzech jest dlatego zły, że Bóg go zabrania, czy dlatego Bóg go zabrania, że jest złem?
Czy zło polega wyłącznie na szkodzeniu drugiemu? Jak definiujemy grzech?
Czy może obrażać Boga czyn, który nie odnosi się do Niego bezpośrednio?
dlaczego? Czy można obrażać Boga, nie mając takiego zamiaru, nie myśląc o Nim, tylko po prostu bawiąc się?
Dlaczego postępowanie grzeszne czasami wydaje się pociągające i zabawne? Czy jest takim naprawdę? Jak jest relację między tym co dobre, a tym, co zabawne? Czy zawsze te dwie cechy idą w parze? Czy czynienie dobrze daje zadowolenie? Czy szczęście utożsamia się z rozrywką i przyjemnością?
Czy można dostrzec u Pawła skutki popełniania grzechów? Czy to, co zaobserwował Marek ma swoje ukryte źródło?
Dlaczego grzechy popełniane w sercu mogą czasem być bardzo poważne, choć nie widać bezpośrednio ich skutków?
W czym tkwi istota grzechu? W woli, czy w czynie? Jaki jest związek woli i uczynku?
Czy można popełnić grzech ciężki lub lekki przez sen? Czy ma tu jakieś znaczenie akceptacja tego, co się przyśniło po obudzeniu? Jakie warunki musi spełnić uczynek, by stał się grzechem cieżkim?
Co to są tak zwane grzechy przeciwko Duchowi Swiętemu?
Jakie są twoim zdaniem przyczyny zmian w zachowaniu Pawła, zaobserwowane przez Marka?
Czy myślisz, że Paweł najpierw zmienił poglądy, a następnie postępowanie, czy zmienił najpierw postępowanie, a w rezultacie zmieniły się jego poglądy.
Czy unikanie grzechu to główna zasada moralności?
Czy dobrze jest opierać pracę nad sobą wyłącznie na unikaniu grzechu? |
