Tag: autentycznosc

Zmień świat

Kiedy byłem młody, a moja wyobraźnia nie znała granic, marzyłem by zmieniać świat.
Podejmowałem wielkie próby, jednak uznałem, że nie ma sposobu, aby zmienić świat, dlatego zająłem się skromniejszymi celami i próbowałem zmieniać tylko mój kraj. Ale z czasem również to wydało mi się niemożliwe.
Kiedy się zestarzałem i osiadłem na stałe, próbowałem zmieniać moją rodzinę, tych najbliżej mnie. Ale nie mam prawie nikogo. Teraz, na łożu śmierci, uświadomiłem sobie, że gdybym sam spróbował zmienić samego siebie, być może moja rodzina poszłaby  za moim przykładem i uległa zmianie, a to z kolei przyczyniłoby się do zmiany mojego kraju, a kto wie, czy nawet nie do zmiany świata.
(Znalezione na nagrobku anglikańskiego biskupa w Opactwie Westminster).

---

Drzewo :: Bądź sobą samym

Było sobie kiedyś drzewo, w pięknym ogrodzie, a wraz z nim jabłonie, pomarańcze, śliwy i piękne krzewy róży, wszystkie bardzo szczęśliwe i zadowolone. Wszyscy w ogrodzie byli radośni, za wyjątkiem tego jednego drzewa, które pozostawało głęboko smutne. Miało jeden problem: nie wiedziało, kim jest.

Jabłoń mówiła mu: „Musisz się bardziej skoncentrować, jeśli spróbujesz, wydasz smaczne jabłka, to bardzo łatwe”. Krzew róży mówił: „Nie słuchaj jej. Łatwiej jest wydać róże, i są ładniejsze”. Biedne drzewo, zdesperowane, próbowało wszystkiego, co mu radzili, ale nie udawało mu się być jak inni i powoli zaczynał się poddawać.

Pewnego dnia przybyła do ogrodu sowa, najmądrzejszy z ptaków, i widząc biedne drzewo, zahuczała: „Nie martw się, twój problem nie jest aż tak poważny, to problem wszystkich bytów na ziemi. Nie staraj się być tym, czym są inni. Bądź sobą samym, poznaj siebie samego i aby tak było, słuchaj swojego głosu wewnętrznego”. A powiedziawszy to, sowa znikła. Mojego głosu wewnętrznego? Być sobą samym? Poznać siebie? – biedne drzewo stawiało sobie pytania.

Nagle zrozumiało. I zamykając oczy i uszy, otworzyło serce i wreszcie usłyszało głos mówiący: „Nigdy nie wydasz jabłek, bo nie jesteś jabłonią, ani nie zakwitniesz co wiosny, bo nie jesteś krzewem róży. Jesteś dębem i twoim przeznaczeniem jest rosnąć coraz większym i bardziej dostojnym, dawać schronienie ptakom, cień podróżnym, piękno krajobrazowi. Masz zadanie, misję, więc spełnij ją.

A drzewo poczuło się silne i pewne siebie, więc zdecydowało się zostać tym, do czego było przeznaczone. Szybko stało się podziwiane i szanowane przez wszystkich.

I dopiero wtedy ogród stał się całkowicie szczęśliwy.

---