Do piekła za oglądanie telewizji?
Rodzice Pawła zadecydowali, że spędzi rok zagranicą żeby nauczyć się dobrze języka i przygotować do matury. Po roku mieszkania z rodziną niekatolicką wrócił do domu.
Pewnego dnia po powrocie rozmawiali z kolegami w szkole i telewizji. Jeden z nich powiedział, że puszczają tak wiele niemoralnych programów, że czasami naprawdę nie ma co oglądać. „Nawet niektórych reklam nie da się oglądać” narzekał.
Paweł zaoponował gwałtownie. Zarzucił koledze, że ten ma obsesję grzechu i wszędzie widzi zło; że rodzice wychowali go w moralności, która potępia samą rozrywkę i zabawę: wszystko co się ludziom podoba od razu staje się złe. Dodał, że co innego jest łamać prawa innych ludzi i szkodzić im, a co innego korzystać z życia i cieszyć się nim. „Jeśli nie wyrządzasz nikomu szkody, nie robisz nic złego. Ci, którzy wywołują w człowieku poczucie winy za każdym razem gdy chce on tylko przeżyć odrobinę radości, to właśnie ci krzywdzą innych! To dopiero nietolerancja, prostactwo i umysłowe ograniczenie”.
