Leonardo Da Vinci spędził 7 lat malując ostatnią Wieczerzę. Postacie przedstawiające Jezusa i 12 apostołów zostały namalowane w oparciu o rzeczywiste osoby.
Leonardo wybrał najpierw osobę Chrystusa. Przed mistrzem stawiły się setki młodych, aby zostać wybranymi. Da Vinci szukał oblicza niewinnego, spokojnego, i pięknego. Bez blizn, aby wyglądał na postać bez grzechu. Wreszcie po miesiącach poszukiwań wybrał 19-letniego młodzieńca. Nad odwzorowaniem jego oblicza na fresku pracował kolejne sześć miesięcy. Podczas 6 następnych lat malował apostołów.
Na koniec zostawił twarz Judasza. Przez tygodnie szukał osoby o twardym i zimnym wyrazie twarzy. O obliczu pełnym blizn, zdrady, zwątpienia, obłudy i nikczemności. Osoby, która na pewno zdradziłaby najlepszego przyjaciela.
Po wielu próbach otrzymał w końcu informację, że człowiek o takich cechach przebywa w rzymskim więzieniu. Był to zabójca i złodziej o najgorszej reputacji. Da Vinci ujrzał człowieka z włosami spadającymi na twarz, zza których wyłaniały się oczy pełne nienawiści. Nareszcie znalazł swojego „Judasza”.
Dzięki pozwoleniu króla, skazaniec został przewieziony do Mediolanu, do warsztatu mistrza. Przez kilka miesięcy „Judasz” siedział w milczeniu i pozował dla Da Vinci, który starannie przenosił na fresk rysy tego, który zdradził Jezusa.
Wreszcie, po ostatnim pociągnięciu pędzlem, Da Vinci wydał rozkaz zabrania więźnia. Kiedy ten wychodził, odwrócił się do Leonarda i powiedział: „Da Vinci! Spójrz na mnie! Nie poznajesz kim jestem?”. Artysta popatrzył na niego powoli i powiedział: „Nigdy cię wcześniej nie widziałem”. Więzień podniósł oczy i powiedział: „Spójrz dokładnie. Jestem tym młodzieńcem, którego twarz wybrałeś przed siedmiu laty, aby namalować Jezusa”.